Przejdź do treści

Publicystyka

Opinie redaktorów Gazety Kongresy. Tutaj, zdecydowanie subiektywnie.

Polska 2050 już się skończyła

Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz i Paulina Hennig-Kłoska spotkały się w drugiej turze wyborów na przewodniczącego partii Polska 2050. Do wyborów doszło, więcej głosów zdobyła druga z pań, jednak pojawiły się rażące nieprawidłowości. W głosowaniu wzięło bowiem udział znacznie więcej osób niż wskazywałaby na to liczba uprawnionych. Agonia ugrupowania trwa i trwa, wybory miał być ostatnią, tak czy siak, desperacką deską ratunku – okazały się ostateczną kompromitacją.

Dowiedz się więcej »Polska 2050 już się skończyła

Radziecka animacja, która uczy nas o bliskości, samotności i cierpieniu

Derevo I Koshka to animacja Jewgienija Siwokonia z 1983 roku. Trwa 9 minut, balansuje wokół kilku tematów. Jest trochę o cierpieniu związanym z utratą bliskości, samej w sobie bliskości, samotności i niezależności, oraz wszystkich niciach powiązania pomiędzy tymi bardzo bliskimi nam pojęciami. Oszczędna w kolory, słowa, bohaterów, akcję, ale bardzo ładna i pouczająca. A ładnym rzeczom zawsze warto poświęcić trochę uwagi. 

Dowiedz się więcej »Radziecka animacja, która uczy nas o bliskości, samotności i cierpieniu

„Zmiana musi rozpocząć się od ludzkich serc”. Rozmowa z Juliuszem Zglińskim o niepełnosprawności

O niepełnosprawności, doświadczeniu bycia osobą z niepełnosprawnością oraz sytuacji osób zmagających się w Polsce z tym problemem rozmawiam z Juliuszem Zglińskim – 19-letnim działaczem na rzecz równouprawnienia… Dowiedz się więcej »„Zmiana musi rozpocząć się od ludzkich serc”. Rozmowa z Juliuszem Zglińskim o niepełnosprawności

Globalizacja poszła na dwór czy na pole? O trendach językowo-kulturowych

Globalizacja nie jest nowym trendem. Wzorce kulturowe ujednolicają się już od dziesiątek lat. Świat nigdy nie był tak otwarty, jak jest obecnie, więc podróżujemy na masową… Dowiedz się więcej »Globalizacja poszła na dwór czy na pole? O trendach językowo-kulturowych

Dziopa: FIFA osiągnęła himalaje sportwashingu

Sport to rywalizacja, emocje, piękne historie, ale przede wszystkim polityka. Można się z tym nie zgadzać, można się buntować, ale jednostkowe tupnięcie lewą nogą na znak protestu przeciwko Erdoganowi, Putinowi, Infantiniemu, czy innym koryfeuszom sportwashingu, nie wywoła choćby mrugnięcia. Trawa jest zielona, niebo jest niebieskie, sport to polityka. To samo w sobie nie jest złe, nie świadczy, o tym, że ludzkość zawiodła. Sport w polityce można wykorzystać dla szeroko pojętego dobra. Nie ma wielu lepszych narzędzi, choćby z historycznych względów, do promocji pokoju i tolerancji. Z zawodem mamy do czynienia dopiero w tym miejscu, gdyż z jakiegoś powodu sport wykorzystujemy do promocji szaleństwa, destabilizacji i wybielania ludobójstwa.

Dowiedz się więcej »Dziopa: FIFA osiągnęła himalaje sportwashingu