W dniach 6-15 marca 2026 w Mediolanie i Cortinie d’Ampezzo odbyły się XIV Zimowe Igrzyska Paraolimpijskie. W sześciu dyscyplinach rywalizowało około 665 zawodników, w tym 9 z Polski wraz z 6 przewodnikami. Reprezentanci spod biało-czerwonej flagi startowali w parabiathlonie, paranarciarstwie biegowym i alpejskim oraz parasnowboardzie.
Tradycja i historia zimowych igrzysk paraolimpijskich
Pierwsze zimowe igrzyska paraolimpijskie zorganizowano już 50 lat temu, w 1976 roku, w szwedzkim Örnsköldsvik w odpowiedzi na odbywające się wtedy od 16 lat letnie zmagania parasportowców. Te największe międzynarodowe zawody sportowe są wydarzeniem cyklicznym, organizowanym co 4 lata. Odniesione na nich zwycięstwo uznawane jest za najbardziej prestiżowe osiągnięcie w świecie sportu.
Dyscypliny rywalizacji sportowej
Na zimowych igrzyskach paraolimpijskich 2026 sportowcy zmierzyli się w 6 dyscyplinach: parabiathlonie, paranarciarstwie alpejskim, paranarciarstwie biegowym, parasnowboardzie, parahokeju na lodzie oraz curlingu na wózkach. Polska ma reprezentantów, którzy startują w pierwszych czterech. Każda z dyscyplin ma ściśle określone zasady gry, parametry sprzętu oraz klasyfikacje, które muszą spełniać zawodnicy, by móc brać udział w zawodach.
Parabiathlon
Jedną z dyscyplin paraolimpijskich jest parabiathlon, czyli połączenie biegu na nartach i strzelectwa. Jak podaje Polski Komitet Paraolimpijski:
Polega na biegu na określonym dystansie (7.5 km, 12.5 km, Pursuit), w czasie którego zawodnicy 2 lub 4 razy zajmują stanowiska na strzelnicy przyjmując pozycję leżącą i oddają za każdym razem po 5 strzałów. Za niecelny strzał muszą pokonać dodatkową rundę karną lub doliczana jest minuta karna w zależności od konkurencji.
Polskę w tej dyscyplinie reprezentowali Paweł Gil wraz z przewodnikami Michałem Lańdą i Radosławem Koszykiem, Piotr Grabowski startujący z Jakubem Twardowskim oraz Błażej Bieńko.
Wszyscy uczestnicy rywalizowali w kategorii zawodników z niepełnosprawnością wzroku, plasując się w klasie sportowej NS3. Uprawnionych w tej grupie sportowców, jak opisuje w broszurze informacyjnej PKPar, charakteryzuje niska ostrość wzroku (0,9-2,2 wg skali LogMAR) lub ograniczone pole widzenia obuocznego o średnicy mniejszej niż (lub równej) 60 stopni (jeśli ostrość jest lepsza niż 0,9 LogMAR).
Paranarciarstwo alpejskie
Ta dyscyplina towarzyszy zimowym igrzyskom paraolimpijskim od samego początku, a od 1992 roku rywalizacja odbywa się na tych samych trasach, co igrzyska olimpijskie. Sportowcy mierzą się w zjeździe Downhill (DH), Supergigancie (SG), Slalomie Gigancie (GS), Slalomie (SL) oraz Superkombinacji (AC). Klasyfikacja opiera się na podziale na 3 grupy: zawodników niewidomych i słabowidzących (AS1 do 4), jeżdżących na siedząco (LW10 do LW12-2) oraz jeżdżących na stojąco (LW1 do LW9-2).
Polska reprezentowana była przez Oliwię Gołaś wraz z przewodnikiem Andrzejem Stasikiem. Stworzyli oni najmłodszy duet reprezentacji paraolimpijskiej. Pod biało-czerwoną flagą startował także Michał Gołaś – również w klasyfikacji zawodników niewidomych i słabowidzących – z Kacprem Walasem w roli przewodnika. Para zalicza się do czołówki tego sportu i osiąga wysokie wyniki na arenie międzynarodowej m.in. w mistrzostwach świata.
Paranarciarstwo biegowe
Paranarciarstwo biegowe to dyscyplina realizowana na zimowych igrzyskach paraolimpijskich również od samego początku, a od 1988 roku mogą w niej uczestniczyć także zawodnicy z grupy siedzącej oraz od 1992 niewidomi i słabowidzący. Tu starty odbywają się w dwóch stylach biegowych na zróżnicowanym dystansie w zależności od kategorii od 900 m (sprint) do nawet 20 km (bieg długi).
Paweł Gil, Piotr Grabowski oraz Błażej Bieńko również w tej dyscyplinie reprezentowali Polskę w kategorii osób z niepełnosprawnością wzroku. W klasie sportowej LW5/7 zawodników z niepełnosprawnością narządu ruchu, startujących w pozycji stojącej, rywalizował Witold Skupień, który od wielu lat utrzymuje się w światowej czołówce paranarciarstwa biegowego. Polską reprezentantką jest też Aneta Kobryń (Górska), której przewodnikiem jest Bartłomiej Puto. Kobieta należy do profilu klasy sportowej NS2, który obejmuje sportowców o ostrości wzroku od 2,3 do 3,5 LogMAR. Kolejnym zawodnikiem jest Krzysztof Plewa z kategorii LW12, czyli osób startujących w pozycji siedzącej. To doświadczony polski sportowiec, który łączy starty w paranarciarstwie biegowym oraz parakolarstwie szosowym, odnosząc regularne sukcesy.
Parasnowboard
Parasnowboard to dyscyplina dynamicznie się rozwijająca, która dołączyła do rywalizacji w zimowych igrzyskach paraolimpijskich dopiero w 2014 roku w Soczi. Zawodnicy mierzą się w Snowboard Crossie (SBX), Banked Slalomie (SBL) indywidualnie oraz drużynowo, a także w Slalomie Gigancie (SG).
Polskę reprezentowała Natalia Siuba-Jarosz w klasie sportowej SB-LL2, w której rywalizują snowboardziści z lżejszym upośledzeniem funkcji kończyny bądź obu kończyn dolnych. W tej grupie znajdują się m.in. sportowcy po amputacji podudzia, ale też z niedowładem jednostronnym.
Polskie osiągnięcia paraolimpijskie
Michał Gołaś wraz z Kacprem Walasem zdobyli dla Polski dwa medale, jeden srebrny w Slalomie Mężczyzn z niepełnosprawnością wzroku oraz brązowy w Slalomie Gigancie Mężczyzn niewidomych i słabowidzących. Również w Superkombinacji Alpejskiej uplasowali się wysoko, bo na 5 miejscu i w Supergigancie na 6. Natomiast Witold Skupień zajął 5 miejsce w Biegu Interwałowym na 10 km w pozycji stojącej w paranarciarstwie biegowym, a Błażej Bieńko 7 w biathlonie indywidualnym. Paweł Grabowski zakończył igrzyska paraolimpijskie dwukrotnie na 7 miejscu w Klasycznym Biegu Interwałowym Mężczyzn na 10 km i Sprincie.
Zważając na to, że to rywalizacja na światowym poziomie, uważam, że polscy sportowcy osiągnęli naprawdę satysfakcjonujące wyniki. Serdecznie gratulujemy wszystkim zawodnikom, ich przewodnikom, trenerom oraz całej kadrze i życzymy dalszych sukcesów.
Więcej oficjalnych wyników dostępnych pod adresem: paralympics.org.
Obrazek wyróżniający: fot. Marek Piwnicki.
O autorze
Studiuję dziennikarstwo i komunikację społeczną na Uniwersytecie Wrocławskim. Uwielbiam pisać opowiadania, zaplątać się między słowami, układać puzzle, czuć wiatr we włosach i pędzić przed siebie na rowerze.